برگ های خزان

عشق وحشی است

barghayekhazan — Sun, 14 Dec 2008 17:55:26 GMT

عشق وحشي ست، و آن لحظه که کسي تلاش در اهلي کردنش کند، نابود مي شود. عشق گردبادي ست از آزادي، از بودن وحشي، از بودن خود به خود. نمي تواني عشق را اداره کني، کنترلش کني. کنترل که شود، ديگر مرده است. عشق آن زمان کنترل بشوست که کشته باشيش. اگر زنده باشد، کنترلت مي کند، نه بر عکس. اگر زنده باشد، تصرفت مي کند. خيلي ساده در آن گم مي شوي، چرا که بزرگ تر از توست، گسترده تر از توست، ابتدايي تر از توست، بنيادي تر از توست. خدا هم به همين صورت است که مي آيد. به همين صورت که عشق به سويت مي آيد، خدا هم به همين صورت است که مي آيد. خدا هم وحشي ست. وحشي تر از عشق. يک خداي متمدن اصلا خدا نيست. خداي کليسا، خداي معبد، اينها فقط بت اند. خدا مدتهاست که از آن مکان ها رخت بر بسته، چرا که خدا زنداني بشو نيست. آن مکان ها مقبره هاي خدايند. اگر مي خواهي خدا را بيابي، بايد خود را در معرض انرژي وحشي هستي قرار دهي.
عشق نخستين چشم اندازست، آغاز سفر. خدا نقطهء اوج، نقطهء نهايت است، اما همانند يک گردباد است که مي آيد. ريشه کنت مي کند، تصرفت مي کند. به هزار تکه مي شکندت. مي کشدت، و از نو احيا ات مي کند

سخنانی از اشو

barghayekhazan — Fri, 10 Oct 2008 11:39:02 GMT

-در سکوت، دانش در تو قیل وقالی ندارد.
مشاهده توشفاف است – زنگاری بر آینه نیست ...
آنچه را که هست بازتاب می دهی.
و در این بازتاب است که هر عملی فضیلت است .

-آزادی هدف زندگی است .
بدون آزادی، زندگی ابداً معنایی ندارد.
منظور از آزادی ، آزادی سیاسی،اجتماعی یا اقتصادی نیست.
آزادی یعنی آزادی از زمان ، آزادی از ذهن وآزادی از آرزو.

-نخستین گام آن است که زندگی را همان گونه که هست بپذیری.
با این پذیرش، آرزو محو می گردد، فشار وتنش محو می گردد، نارضایتی محو می گردد:
احسان شادی می کنی بدون اینکه دلیل خاصی در میان باشد.

-هنگامی که خوشی قائم به دلیلی باشد، پایدار نخواهد بود.
اگر خوشی قائم به هیچ دلیلی نباشد،
پایدار است و برای همیشه می ماند.

-نه نیازی به امید است ونه نیازی به نومیدی.
زندگی کن اینجا و همین لحظه.
زندگی سراسر بهجت است ،
همین جا نعمت می بارد وتو به جای دیگری نظر داری.

-عشق ترس را دور می سازد،
همچنان که نور ظلمت را.
اگر حتا برای لحظه ای عاشق شده باشی.
ترس از بین رفته وفکر کردن متوقف شده است .
در ترس، فکر کردن ادامه می یابد.
با ترس بیشتر، ناگزیر از فکر کردن بیشتری .

ما و خدا

barghayekhazan — Fri, 10 Oct 2008 11:37:24 GMT

ما اينجاييم وخدا آنجا و بين ما آتش . آتش نميگذارددستمان به خدا برسد
ما اينجاييم و خدا آنجا و بين ما دريا . دريا نميگذارددستمان به خدا برسد.
گاهي اما براي رسيدن به او نه اطاعت به كار مي ‌آيد،نه
عبادت ، نه ذكر و نه دعا،نه التماس و نه استغفار
تنها بي‌باكي است‌كه بكار مي‌آيد. بي‌باكي عبور از آب
و بي‌باكي گذشتن از آتش
گذشتن از آتش، اما نه به اميد آن كه آتش گلستان شود وتو ابراهيم
گذشتن از دريا، اما نه به اميد آنكه دريا شكافته شود وتو موسي
آتش را به اميد سوختن گذشتن و دريا را به اميد غرق شدن
جاده ايمان خطرناك است پر آب و پر آتش. مسافراني بي
پروا مي‌خواهد. آنقدر بي‌پروا كه‌ پا بر سر همه چيز بگذارند و از سر همه چيز
بگذرند.
از سر دنيا و آخرت،از سر بهشت و جهنم. آنان كه ميترسند
از لغزيدن و مي ترسند از افتادن به راه ايمان نمي‌مانند.
ايمان را به جسارت بايد پيمود نه به ترس.زيرا خداوند
آن سوي جسارت ‌است نه اين سوي ترديد و ترس

گفتاري از عارف رباني شيخ خرقاني

لحظه ی دیدار

barghayekhazan — Sun, 24 Aug 2008 19:48:52 GMT

لحظه ی دیدار نزدیک ست .
باز من دیوانه ام ، مستم.
باز می لرزد ، دلم ، دستم.
باز گویی در جهان دیگری هستم.
های ! نخراشی بغفلت گونه ام را ،تیغ
های ! نپریشی صفای زلفکم را، دست
و آبرویم را نریزی ، دل !
_ای نخورده مست _
لحظه ی دیدار نزدیک ست.

تهران آبان 1334 از مجموعه ی "زمستان"
شاعر : مهدی اخوان ثالث

دل نوشته ها

barghayekhazan — Sun, 17 Aug 2008 19:56:18 GMT

پشت سرم قدم بر ندار من شاید نتونم برای تو راهنما باشم ..جلوتر از من هم قدم بر ندار ..

شاید توانایی به دنبالت اومدن رو نداشته باشم..

کنارم قدم بردار و همراه و دوستم باش ..

درخت را به نام برگ
بهار را به نام گل
ستاره را به نام نور
کوه را به نام سنگ
دل شکفته ی مرا به نام عشق
و مرا به نام کوچکم صدا بزن

وقتی که پرنده کوچک از کنار گل زیبا رفت و برنگشت
گل خیال کرد که پرنده بیوفا بود و به دنبال گلی دیگر رفت
اما گل خبر نداشت که پرنده در قفسی اسیر است
و در قفس نیز به یاد او آواز سر می دهد.
حتی گل خبر نداشت که پرنده باور دارد پرنده بودن خود را هم مدیون گل است.
و گل این را هم نمی دانست که پرنده تا همیشه او را دوست دارد.
حتی در قفس...!

دگر آموز

barghayekhazan — Sun, 10 Aug 2008 20:52:25 GMT

مویینه به بر کردی وبی ذوق تپیدی
آنگونه تپیدی که به جایی نرسیدی
در انجمن شوق تپیدن دگر آموز

دم چیست ؟پیام است ،شنیدی ؟نشنیدی
در خاک تویک جلوه عام است ندیدی
دیدن دگر آموز وشنیدن دگر آموز

ما چشم عقاب دل شهباز نداریم
چون مرغ سرا لذت پرواز نداریم
ای مرغ سرا خیز و پریدن دگر آموز

تخت جم و دارا سر راهی نفروشند
این کوه گران است به کاهی نفروشند
با خون دل خویش خریدن دگر آموز

نالیدی وتقدیر همان است که بودست
آن حلقه زنجیر همان است که بودست
نومید مشو ناله کشیدن دگر آموز

شاعر : اقبال لاهوری

barghayekhazan — Mon, 21 Jul 2008 20:15:18 GMT

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم.

همان یک لحظه اول ،

که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان ،

جهانرا با همه زیبایی و زشتی ،

بروی یکدیگر ،ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

که در همسایه ی صدها گرسنه ، چند بزمی گرم عیش و نوش میدیدم ،

نخستین نعره مستانه را خاموش آندم ،

بر لب پیمانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

که میدیدم یکی عریان و لرزان ، دیگری پوشیده از صد جامۀ رنگین

زمین و آسمانرا

واژگون ، مستانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

نه طاعت می پذیرفتم ،

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،

پاره پاره در کف زاهد نمایان ،

سبحۀ، صد دانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،

هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،

آواره و ، دیوانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان ،

سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

پروانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،

تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،

گردش این چرخ را

وارونه ، بی صبرانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم.

که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنۀ این علم عالم سوز مردم کش ،

بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ،

در این دنیای پر افسانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم .

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و ،تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد،!

و گر نه من بجای او چو بودم ،

یکنفس کی عادلانه سازشی ،

با جاهل و فرزانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !

شعر از :استاد رحیم معینی کرمانشاهی

غمنامه

barghayekhazan — Tue, 15 Jul 2008 11:50:40 GMT

منم که اکنون به عالم غم ندارم
وگر دارم ، غم عالم ندارم

غم از شادی بزاید ،شادی از غم
چه غم دارم که غیر از غم ندارم

خونه ی باهار

barghayekhazan — Sat, 05 Jul 2008 11:12:26 GMT

كمك كنین هلش بدیم چرخ ستاره پنچره

رو آسمون شهری كه ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو بذار كنار پنجره

بلكه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیرم چشم ستاره كور شده

برگ درخت باغمون زباله سپور شده

مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده

كاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما كه خسته ایم بگه خونه ی باهار كدوم وره؟

كنار تنگ ماهیا گربه رو نازش می كنن

سنگ سیاه حقه رو مهر نمازش می كنن

آخر خط كه میرسیم خطو درازش می كنن

آهای فلك كه گردنت از همه مون بلن تره

به ما كه خسته ایم بگو خونه ی باهار كدوم وره؟

عمران صلاحی

بهانه

barghayekhazan — Wed, 02 Jul 2008 19:27:51 GMT

تقدیم به کسی که نجابت را بهانه کرد و حتی اسمش را به من نگفت...

غافل بمن رسيد و وفا را بهانه ساخت
افکند سر به پيش و حيا را بهانه ساخت

آمد به بزم و ديد من ِ تيره روز را
ننشست و رفت ، تنگي ِ جا را بهانه ساخت

رفتم به مسجد از پي ِ نظاره ي رخش
دستي به رو گرفت و دعا را بهانه ساخت

آلوده بود پنجه اش از خون ِ عاشقان
بستن به دست ِ خويش حنا را بهانه ساخت

زاهد نداشت تاب نگاه ِ پري رخان
کنجي گرفت و ترس ِ خدا را بهانه ساخت

مستانه مي گذشت نظيري بکوي ِ دوست
آنجا رسيد ، سستي ِ پا را بهانه کرد