این شعر رو حتمآ اکثر افرد حداقل چند بیت اولشو شنیدن.شعر مالِ بهمن رافعیِ که داریوش اقبالی اونو اول یکی از ترانه هاش به زیبایی هر چه تمام تر دکلمه کرده(هم دکلمه قشنگه و هم ترانه"من برای تو چی هستم").چند وقت پیش تو انجمن ادبی نیما دیدمش .بیش از ۷۰ سالشه ولی دلش هنوز جوونه.جوونتر از دله من و شما.فوق العاده فهمیدس و بیت به بیت که نه،کلمه به کلمه شعرشو فهمیده.بی ادعا و شوخ طبع و مثل اندک کسانی که بیش از آنکه حرف برای گفتن داشته باشن،حرف برای نگفتن دارن ایشونم پُرند از حرفای نگفته اما افسوس که بازم مثل بقیه گوهر های این مرز وبوم غریب و گوشه نشینند.شاید این شعرشون بهتر از هر جمله ای بیانگر احساس ایشون و تمام بهمن های ایران باشه.به امید روزی که بازم هنر جایگاه خودشو پیدا کنه و از دست غولهای بی هنر هزار سر خشک مغز نجات پیدا کنه قبل از اینکه خیلی دیر بشه.و به ناگاه چه زود دیر می شود .آّه و صد درد از دست جهل و ...   

ازدست عزيزان چه بگويم ؟ گله‎ اي نيست

گرهم گله‎ اي هست،دگرحوصله‎ اي نيست

 

سرگرم به خود زخم‎ زدن در همه عمرم

هرلحظه جزاين دست مرا مشغله ‎اي نيست

 

ديري است كه از خانه ‎خـــرابان جهانم

بر سقـف فروريختـــــه‎ ام چلچله ‎اي نيست

 

درحســـــرت ديـدار تو آواره ‎ترينــــم

هرچند كـه تــا خانه‎ ي تو فاصله‎ اي نيست

 

بگذشته ‎ام از خويش ولي از تو گذشتن

مرزي ‎است كه مشكل‎تراز آن مرحله‎ اي نيست

 

سرگشته ‎ترين كشتـي درياي زمانم

مي‎كوچم و در رهگذرم اسكله‎ اي نيست

 

من سلسله‎ جنبان دل عاشق خويشم

بر زندگيم سايه‎ اي از سلسله ‎اي نيست

 

يخ بسته زمستان زمان در دل بهمن

رفتند عزيزان و مرا قافلـــه ‎‎اي نيست .

بهمن رافعی