این شعر از دکتر مصدق.اولین بار توی انجمن ادبی نیما (دانشگاه پیام نور نجف آباد )شنیدم.یکی از دخترای انجمن اونو خوند.تا حالا کمتر کسی رو دیدم که به خوبی اون شعر بخونه مثل اینه که شعر توی رگ وخونش جریان داره و تمام احساس شعرو از طریق صداش به بقیه منتقل می کنه.خیلی دوست دارم دوباره این شعرو از زبون اون بشنوم.امیدوارم همیشه همین جور بانشاط باشه.

خبر مرگ

 ...گاه می اندیشم،
          خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟
 آن زمان که خبر مرگ مرا
                از کسی می شنوی،روی تو را
                                           کاشکی می دیدم
             شانه بالا زدنت را،
                                              -بی قید-
             و تکان دادن دستت که ،
                                                -مهم نیست زیاد-
                 و تکان دادن سر را که،
                                               -عجیب!  عاقبت مرد؟   افسوس-
                   کاشکی می دیدم
من به خود می گویم :
                       "چه کسی باور کرد
                                       جنگل جان مرا
                                                        آتش عشق تو خاکستر کرد؟..."