از باغ  می برند  چراغانیت  کنند
تا کاج جشنهای زمستانیت کنند                      

پوشیده اند صبح تورا ابر های تار
با  این  بهانه  که  بارانیت  کنند

یوسف به این رها شدن از چاه.دل مبند
این   بار  می برند  که  زندانیت  کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید  به خاک  مرده ای  ارزانیت  کنند

یک نقطه بیش فرق بین رحیم و رجیم نیست
از  نقطه ای  بترس  که  شیطانیت  کنند

آب  طلب نکرده  همیشه مراد  نیست
گاهی بهانه ای است که قربانیت کنند