من عاشق فصل پاییزم ولی هیچگاه توصیفی به این زیبایی از این فصل نشنیده بودم.این شعر یکی از شاهکارهای اخوان ثالث است که آنچنان توصیف زیبایی  ست که گویا پاییز را همچون پادشاهی سوار بر اسبش در حال گشت و گذار در جنگل می بینید. من که از خوندن این شعر خسته نمی شم امیدوارم خوشتون بیاد.

                                                                     
  
                                                             آسمانش را گرفته تنگ در آغوش          
                                   ابر،با آن پوستین سردِ نمناکش.
                                                              باغ بی برگی،روز و شب تنهاست،
                                         با سکوت پاک غمناکش.

                                                                       ساز او باران ،سرودش باد.
                                                    جامه اش شولای عریانی ست.
                                ور جز اینش جامه ای باید
     بافته بس شعله ی زر تارِپودش باد.

                            گو بروید یا نروید ،هر چه در هر جا که خواهد،یا نمی خواهد.
                                                   باغبان و رهگذاری نیست.
                باغ نومیدان،چشم در راه بهاری نیست.

                                                            گر ز چشمش پرتوِگرمی نمی تابد،
                                ور برویش برگِ لبخندی نمی رویدِ،
      باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردونسایِ اینک خفته در تابوتِ پستِ خاک می گوید.

                                                                                  باغ بی برگی
                                       خنده اش خونی ست اشک آمیز.
                                    جاودان بر اسبِ یال افشان زردش می چمد در آن.
                                       پادشاه فصلها ،
                                                                   پاییز