این شعر رو حتمآ اکثر افرد حداقل چند بیت اولشو شنیدن.شعر مالِ بهمن رافعیِ که داریوش اقبالی اونو اول یکی از ترانه هاش به زیبایی هر چه تمام تر دکلمه کرده(هم دکلمه قشنگه و هم ترانه"من برای تو چی هستم").چند وقت پیش تو انجمن ادبی نیما دیدمش .بیش از ۷۰ سالشه ولی دلش هنوز جوونه.جوونتر از دله من و شما.فوق العاده فهمیدس و بیت به بیت که نه،کلمه به کلمه شعرشو فهمیده.بی ادعا و شوخ طبع و مثل اندک کسانی که بیش از آنکه حرف برای گفتن داشته باشن،حرف برای نگفتن دارن ایشونم پُرند از حرفای نگفته اما افسوس که بازم مثل بقیه گوهر های این مرز وبوم غریب و گوشه نشینند.شاید این شعرشون بهتر از هر جمله ای بیانگر احساس ایشون و تمام بهمن های ایران باشه.به امید روزی که بازم هنر جایگاه خودشو پیدا کنه و از دست غولهای بی هنر هزار سر خشک مغز نجات پیدا کنه قبل از اینکه خیلی دیر بشه.و به ناگاه چه زود دیر می شود .آّه و صد درد از دست جهل و ...   

ازدست عزيزان چه بگويم ؟ گله‎ اي نيست

گرهم گله‎ اي هست،دگرحوصله‎ اي نيست

 

سرگرم به خود زخم‎ زدن در همه عمرم

هرلحظه جزاين دست مرا مشغله ‎اي نيست

 

ديري است كه از خانه ‎خـــرابان جهانم

بر سقـف فروريختـــــه‎ ام چلچله ‎اي نيست

 

درحســـــرت ديـدار تو آواره ‎ترينــــم

هرچند كـه تــا خانه‎ ي تو فاصله‎ اي نيست

 

بگذشته ‎ام از خويش ولي از تو گذشتن

مرزي ‎است كه مشكل‎تراز آن مرحله‎ اي نيست

 

سرگشته ‎ترين كشتـي درياي زمانم

مي‎كوچم و در رهگذرم اسكله‎ اي نيست

 

من سلسله‎ جنبان دل عاشق خويشم

بر زندگيم سايه‎ اي از سلسله ‎اي نيست

 

يخ بسته زمستان زمان در دل بهمن

رفتند عزيزان و مرا قافلـــه ‎‎اي نيست .

بهمن رافعی

این شعر از دکتر مصدق.اولین بار توی انجمن ادبی نیما (دانشگاه پیام نور نجف آباد )شنیدم.یکی از دخترای انجمن اونو خوند.تا حالا کمتر کسی رو دیدم که به خوبی اون شعر بخونه مثل اینه که شعر توی رگ وخونش جریان داره و تمام احساس شعرو از طریق صداش به بقیه منتقل می کنه.خیلی دوست دارم دوباره این شعرو از زبون اون بشنوم.امیدوارم همیشه همین جور بانشاط باشه.

خبر مرگ

 ...گاه می اندیشم،
          خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟
 آن زمان که خبر مرگ مرا
                از کسی می شنوی،روی تو را
                                           کاشکی می دیدم
             شانه بالا زدنت را،
                                              -بی قید-
             و تکان دادن دستت که ،
                                                -مهم نیست زیاد-
                 و تکان دادن سر را که،
                                               -عجیب!  عاقبت مرد؟   افسوس-
                   کاشکی می دیدم
من به خود می گویم :
                       "چه کسی باور کرد
                                       جنگل جان مرا
                                                        آتش عشق تو خاکستر کرد؟..."

اینم یه شعر دیگه از نغمه رضایی که واقعآ بااین شعرش حال کردم و تا حالا بیش از بیست بار خوندمش اما هنوز برام قشنگه .به نظر من فوق العادس.

 

ظُهر است، کوچه ها دور از صدای پا انگار خفته اند
با این هوای داغ در یک سکوت سرد تبدار خفته اند

همسایه های ما در خانه های خویش خاموش گشته اند
انگار از این  عطش ، از دست ماهِ تیر  بیزار خفته اند

در این سکوت سرد یک مرد دوره گرد آهنگ می زند
تنهاست،بی نواست،هم ساز می زند،هم لنگ می زند

آوای ساز او شاد است و آشنا،امّا پر از غم است
دل را به یک نوا هم شاد می کند،هم چنگ می زند

همسایه های ما از خواب می پرند،با سینه های سرد
فریاد می زنند:« سازت شکسته باد،رقاصِ دوره گرد

دیوانه ای مگر؟ظهر است،خسته ایم ،از کوچه مان برو
هر جا که گم شدی آنجا بزن ، بخوان ، اینجا دگر نگرد
*******
آن مرد دوره گرد  پایش شکسته بود ، قلبش شکسته تر
از خویش خسته بود،از دست این وآن ویران و خسته تر

سلطان قلبها » آن نغمه ی قشنگ با او گُسست،مُرد
 دیگر وجود سنگ سلطان قلبهاست،سازی گسسته تر
******
حالا همان صدا در خاطرات من تا زنگ می زند
قلبم میان راه با یاد پای او یک لنگ می زند

باور نمی کنید؟هر گاه ماه تیر از راه می رسد
یک سینه سوخته در کوچه های تنگ ،آهنگ می زند...