با تشکر از شاعر با ذوق و اهل درد آقای خلیل جوادی که گفتند اسم شاعر این شعر فوق العاده چه کسی هستند.این شعر زیبا از آقای فاضل نظری ست .

از باغ  می برند  چراغانیت  کنند
تا کاج جشنهای زمستانیت کنند                      

پوشیده اند صبح تورا ابر های تار
با  این  بهانه  که  بارانیت  کنند

یوسف به این رها شدن از چاه.دل مبند
این   بار  می برند  که  زندانیت  کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید  به خاک  مرده ای  ارزانیت  کنند

یک نقطه بیش فرق بین رحیم و رجیم نیست
از  نقطه ای  بترس  که  شیطانیت  کنند

آب  طلب نکرده  همیشه مراد  نیست
گاهی بهانه ای است که قربانیت کنند

  من عاشق فصل پاییزم ولی هیچگاه توصیفی به این زیبایی از این فصل نشنیده بودم.این شعر یکی از شاهکارهای اخوان ثالث است که آنچنان توصیف زیبایی  ست که گویا پاییز را همچون پادشاهی سوار بر اسبش در حال گشت و گذار در جنگل می بینید. من که از خوندن این شعر خسته نمی شم امیدوارم خوشتون بیاد.

                                                                     
  
                                                             آسمانش را گرفته تنگ در آغوش          
                                   ابر،با آن پوستین سردِ نمناکش.
                                                              باغ بی برگی،روز و شب تنهاست،
                                         با سکوت پاک غمناکش.

                                                                       ساز او باران ،سرودش باد.
                                                    جامه اش شولای عریانی ست.
                                ور جز اینش جامه ای باید
     بافته بس شعله ی زر تارِپودش باد.

                            گو بروید یا نروید ،هر چه در هر جا که خواهد،یا نمی خواهد.
                                                   باغبان و رهگذاری نیست.
                باغ نومیدان،چشم در راه بهاری نیست.

                                                            گر ز چشمش پرتوِگرمی نمی تابد،
                                ور برویش برگِ لبخندی نمی رویدِ،
      باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردونسایِ اینک خفته در تابوتِ پستِ خاک می گوید.

                                                                                  باغ بی برگی
                                       خنده اش خونی ست اشک آمیز.
                                    جاودان بر اسبِ یال افشان زردش می چمد در آن.
                                       پادشاه فصلها ،
                                                                   پاییز

                 

این بار می خواهم از شاعری که به تازگی کار خود را شروع کرده و انصافاَ هم خوب شروع کرده شعری برایتان بگویم.یقین دارم که اگر بجا تحسین و نقد شود  خالی از افاده های تو خالی ،می تواند رشد کرده،یک پدیده باشد و شاعری ماندگار شود .

نامش نغمه رضایی ست ،متولد چهاردهم خرداد شصت و سه واین شعر را  از کتاب شعر دوم او با نام " فریاد"انتخاب کرده ام .

نام دو کتاب دیگر او" رد درد" و" رهایی"ست.

به امید موفقیت او.

 

           برده فروش                 

باز هم برده فروش،باز تکرار زمان

باز  تاریخ  کثیف ، باز حرّاج  زنان

 

_:"آی  ، ای  مردم شهر کودکم  را  بخرید

این حراجی ست بزرگ ،زیر قیمت ببرید

 

همگان  جمع  شوید  دور  نادانی  من

مبلغی  ثبت  کنید روی  زندانی  من

 

دخترم خوشحال است،اشکهایش بازی ست

نگرانش   نشوید  ،  او   به   کارم   راضیست

 

ناله هایش پوچ است،نغمه اش بی معناست

یک  زمان  می فهمد  ، پول  آزادی  ماست

 

کودکم  ارزان شد  ، آی  مردم  بخرید

گرگ ها جمع شوید ، برّه ام را بدرید"

 

باز هم برده فروش ،باز تکرار زمان

باز تاریخ  کثیف ، باز  حرّاج  زنان

.

 

                   تردید

زیر این رنگ سپید، روسیاهند همه

بین این  قوم نمان ، که تباهند همه

 

دل  دیوانه  برو ،  سر به  بیراهه  بزن

که در این وادیِ تنگ،سربه راهند همه

 

خویش را وسوسه کن،گندمی را برُبا

تا  نگویند  هنوز ، بی گناهند  همه

 

پاک و آزاد بخند، بین این مردم تلخ

که به دیوانگی ات، صد گواهند همه

 

باید  آغاز شوی ، بال پرواز شوی

صبح در طالع تست،شامگاهند همه

 

روی این مشق سکوت،خطّ فریاد بکش

تا  بدانند  که  باز ،  اشتباهند  همه

 

بخت این مردم شوم ،رخت فردای تو نیست

چونکه  در شهر شکست  ، پادشاهند  همه ...

 

***

نغمه ام را نپذیر ، دلِ دیوانه  نرو

بین این قوم بمان، بی پناهند همه

 

 

 

شمع بود، اما کوچک بود. نور هم داشت اما کم بود.
شمعي که کوچک بود و کم، براي سوختن پروانه بس بود.
مردم گفتند: شمع عشق است و پروانه عاشق.
و زمين پر از شمع و پروانه شد.
پروانه ها سوختند و شمع ها تمام شدند.
خدا گفت: شمعي بايد دور، شمعي که نسوزد، شمعي که بماند.
پروانه اي که به شمع نزديک مي سوزد، عاشق نيست.
شب بود، خدا شمع روشن کرد.
شمع خدا ماه بود. شمع خدا دور بود.
شمع خدا پروانه مي خواست. ليلي، پروانه اش شد.
بال پروانه هاي کوچک زود مي سوزد، زيرا شمع ها، زيادي نزديکند.
بال ليلي هرگز نمي سوزد. ليلي پروانه شمع خداست.
شمع خدا ماه است. ماه روشن است؛ اما نمي سوزد.
ليلي تا ابد زير خنکاي شمع خدا مي رقصد.

         

چه دردیست در میان جمع بودن
ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای  دیگران  چون   کوه   بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن
ولی لبهای خود همواره بستن

به رسم دوستی دستی فشردن
ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولی در بطن  خود  غوغا  نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن
ولی  بر  دل  امید  خانه   بستن

به  من  هر  دم  نوای دل زند  بانگ
چه خوش باشد از این غمخانه رستن